مقدمه: به طور کلی داروهای ضد تهوعی که امروزه استفاده می شوند چندان موثر نیستند. آنتاگونیست های رسپتور سروتونین یک گروه جدید از داروهای ضد تهوع هستند که در بسیاری از شرایط برای درمان تهوع و استفراغ مفید می باشند.هدف: هدف در این مطالعه تعیین میزان تاثیر اندانسترون در پیش گیری از تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی در مقایسه با متوکلوپرامید می باشد.مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه کارآزمایی بالینی ساده تصادفی به روش دوسوکور، در 126 بیمار با ASA کلاس I و II * و سن 18 تا 65 سال که کاندید عمل جراحی باز شکم با بیهوشی عمومی بودند و به بیمارستان فارابی در طی سال های 1386-1387 مراجعه نموده بودند به منظور بررسی تاثیر دوز داخل وریدی اندانسترون 4 میلی گرم و متوکلوپرامید 10 میلی گرم در پیش گیری از تهوع و استفراغ پس از عمل، انجام شد. بیماران بر اساس جدول اعداد تصادفی به 2 گروه مساوی تقسیم شده (63 اندانسترون و 63 متوکلوپرامید) و در اتاق عمل داروی مورد نظر (اندانسترون 4 میلی گرم یا متوکلوپرامید 10 میلی گرم) را 30 دقیقه قبل از اتمام عمل تزریق نمودند. جهت تمامی بیماران از یک تکنیک بیهوشی و داروی آنالژزیک بسته به وزن بیمار استفاده گردید. نهایتا در 24 ساعت اول پس از عمل جراحی، مدت زمان تهوع، تعداد دفعات استفراغ و نیز داروی مورد لزوم برای درمان تهوع و استفراغ ثبت گردید.نتایج: در طی مدت زمان بررسی (24-0 ساعت) بین میزان بروز استفراغ در بیمارانی که اندانسترون دریافت کرده بودند (87.3%) و بیمارانی که متوکلوپرامید دریافت کرده بودند (73%)، اختلاف معنی داری مشاهده گردید (0.044=P) و تهوع نیز در بیمارانی که اندانسترون دریافت کرده بودند (71.4%) کمتر از بیمارانی که متوکلوپرامید دریافت کرده بودند (63.5%) دیده شد (0.342=P) و در گروه اندانسترون بیماران کمتری به داروی ضد تهوع کمکی پس از عمل جراحی نیاز پیدا کردند (P<0.05).نتیجه گیری: اندانسترون در پیش گیری از استفراغ طی 24 ساعت اول پس از عمل جراحی کارایی بیشتری نسبت به متوکلوپرامید دارد و تعداد دفعات استفراغ به طور قابل توجهی کمتر می باشد. اما اختلاف معنی داری در کنترل تهوع و استفراغ بین اندانسترون و متوکلوپرامید مشاهده نشد.